satoshi

วันนี้ เอออ ไม่ใช่ต้องเป็นเมื่อวานแล้วสินะ

ที่โอจังอยู่ในจูเนียร์มาครบ 12 ปีแล้วอ่ะ เราก็เจอ โอมา 8 ปีแล้วเนอะ

แก่ทั้งโอ และก็เราเลย แต่ก็นะ เราก็อยากให้โอจังอยู่อย่างงี้ไปเรื่อยๆๆ

เราก็จะดูโอจังต่อไปเรื่อยๆๆๆเหมือนกัน 555555+ แต่เราก็อยากให้

โอจังรักษาสุขภาพมากกว่านี้ และ ดูแลตัวเองให้มากขึ้นด้วย

ไม่ใช่แต่จะไปห่วง อีก 4 คนที่เหลือมากเกินไปจนลืมตัวเองนะ

ส่วนเรื่องเรียนต่อ เซ็งเนอะ เรียนที่ หอการค้า จนจะจบแล้วอ่ะ

ยังต้องมาคิดเรื่องเรียนต่อใหม่ อีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปเยอะเลย

ไกล กว่าอีกเยอะ แต่ก็ต้องไปเริ่มนับ1 หรือไม่ก็ -1 ใหม่อีกครั้ง

แต่เราก็ยังตัดสินไม่ได้นะ ว่าจะเอางัยต่อไปดี คุยกะแม่ ก็เรื่อยปื่อย

เดี๋ยวก็ดี เดี๋ยวก็ไม่ดี แต่เราก็คงต้องไปเรียนที่มหาลัยต่อในเทอมหน้าอยู่ดี

เรื่องนี้สำหรับเรามันอีกยาวไกล มันคงไม่ง่ายอย่างที่วาดไว้

แต่ก็นะ อย่างงัยมันก็ต้องเกิดขึ้น จากที่คุยกะแม่แล้ว ยังงัยมันก็ต้องเกิดขึ้น

ไม่แน่นะเราอาจจะได้เจออคานิชิ จินก็ได้ ในสักประเทศในแถบนั้น

ฝันรึเปล่านั้น 5555+ แต่อาจจะเป็นจริงก็ได้นะ ส่วนเพื่อนๆๆๆ

เราเบื่อว่ะ บางครั้งถึงมีเพื่อนมากมาย แต่มันก็มีความลับมากมายเช่นกัน

ถึงจะสนิทกันแต่ก็ยังหักหลังกันได้ตลอดเวลาเช่นกัน และ ฆ่ากันได้ด้วยเช่นกัน

นั้นอาจจะเป็นเหตุผลของการตัดสินใจที่จะทำอะไรๆๆต่างๆๆให้

มันรวดเร็วยิ่งขึ้น ในความรู้สึกเรา แต่อาจไม่แน่นะ อีก ปีกว่าๆๆ

ที่เรียนที่มหาลัย และ การได้อยู่กะเพื่อนๆๆๆ มันคงจะทำให้

ความรู้สึกของเรามั่นคงกว่าในตอนนี้ก็เป็นไปได้ แต่ก็นะ

อนาคตเป็นสิ่งที่เดาไม่ได้หรอก เพื่อนๆๆๆ ใช่ไหมล่ะ